Polski – Psycholog Jutrzenki

Jak kocha osoba z ADHD? Czasem tak, jakby kochała całym sobą – intensywnie, gwałtownie, z pełnym zaangażowaniem. A czasem tak, że trudno ją rozpoznać: wycofana, cicha, nieobecna. Miłość osoby z ADHD potrafi przypominać jazdę bez trzymanki. Jest pełna nagłych zwrotów, emocjonalnych skoków i zniknięć. Jednego dnia słyszysz, że jesteś „najważniejszą osobą na świecie”, a następnego – doświadczasz milczenia, zapomnienia, niedotrzymanej obietnicy. Wtedy pojawia się to pytanie, które podcina korzenie relacji: „Czy on/ona naprawdę mnie kocha?” W gabinecie słyszymy to często – nie tylko od partnerów, ale też od samych osób z ADHD. Bo za tą dynamiką nie kryje się brak uczucia, lecz inny sposób jego przeżywania i wyrażania. Nie chodzi o to, czy osoba z ADHD potrafi kochać. Chodzi o to, jak tę miłość przeżywa – i czego potrzebuje, by była nie tylko intensywna, ale też bezpieczna i trwała.

ADHD to nie brak miłości – to inny język jej wyrażania

Na pierwszy rzut oka wiele zachowań osoby z ADHD może wydawać się sprzeczne z miłością: zapominalstwo, trudności w utrzymaniu rytuałów bliskości, impulsywność, rozkojarzenie, które odbieramy jako brak zaangażowania. Jednak z perspektywy neuropsychologii nie są one wyrazem obojętności – lecz efektem innej pracy mózgu, który stale walczy o regulację uwagi, emocji i bodźców.

Impulsywność to nie obojętność
Gdy osoba z ADHD reaguje gwałtownie, mówi coś raniącego albo z entuzjazmem planuje coś, czego potem nie realizuje – może to wynikać nie z braku troski, ale z trudności w regulowaniu emocji i impulsywności. W świecie ADHD emocje często pojawiają się „na pełnej głośności” – bez filtra, który pozwala je oswoić przed przekazaniem drugiej osobie.

Przeciążenie bodźcami
W miłości szukamy bliskości – ale osoba z ADHD może w pewnym momencie potrzebować wycofania, odpoczynku, nawet „zniknięcia” na chwilę. Dla partnera to może brzmieć jak odrzucenie, a dla osoby z ADHD to jedyna dostępna forma regeneracji w świecie, który non stop ją stymuluje.

Hiperczujność emocjonalna i RSD
Wiele osób z ADHD doświadcza także tzw. Rejection Sensitive Dysphoria – zjawiska, w którym najmniejsze oznaki niezadowolenia partnera mogą być odbierane jako bolesne odrzucenie. To prowadzi do nadwrażliwości emocjonalnej, unikania konfrontacji, a czasem sabotowania bliskości. Z perspektywy psychoterapii nie jest to manipulacja, lecz mechanizm obronny przed emocjonalnym bólem.

Zauważenie tych mechanizmów to pierwszy krok do zdrowszych relacji – zarówno dla osób z ADHD, jak i ich partnerów. Jeśli rozpoznajesz te wzorce u siebie lub bliskiej osoby, warto rozważyć diagnozę ADHD u dorosłych albo dołączenie do terapii indywidualnej lub grupy wsparcia ADHD w Warszawie, gdzie można nauczyć się nowych sposobów rozumienia siebie i relacji.

Miłość w trybie ADHD – intensywna, szybka, czasem nieregularna

W relacjach z osobą z ADHD można mieć poczucie, że wszystko dzieje się z prędkością światła – od zakochania, przez planowanie wspólnego życia, aż po konflikty i ciche dni. Dla wielu osób neurotypowych ta intensywność może być ekscytująca… na początku. Z czasem jednak może prowadzić do wyczerpania emocjonalnego – bo miłość, która nie ma rytmu, bywa trudna do uniesienia na dłuższą metę.

„Wszystko albo nic” – emocje na pełnym biegu

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów stylu relacyjnego osób z ADHD jest gwałtowność uczuć. Zakochanie może być błyskawiczne, głębokie i totalne – bo mózg osoby z ADHD silnie reaguje na nowość, intensywność i pobudzenie emocjonalne. Partner staje się wówczas centrum świata, a relacja przybiera formę intensywnej bliskości.

Ale… ta intensywność nie zawsze się utrzymuje. Gdy opadnie fala dopaminowej ekscytacji, pojawia się trudność w podtrzymaniu rytuałów relacyjnych. Nie dlatego, że uczucie się wypaliło – ale dlatego, że mózg przestawia się w tryb: „co dalej mnie pobudzi?”. To nie wybór. To neurobiologia.

Dla partnera może to wyglądać jak huśtawka: „najpierw jestem wszystkim, potem czuję się niewidzialny/a”. Nie jest to jednak wyraz wyrachowania, tylko objaw neuroatypowości.

Miłość jako mikrozadanie

Relacja z osobą z ADHD często przypomina… robienie prania w domu, w którym ciągle znika proszek. Intencje są dobre, uczucie prawdziwe, ale wykonanie – rozproszone.

W psychoterapii nazywamy to trudnością funkcji wykonawczych. Miłość nie jest jedną decyzją – to codzienna seria mikrozadań: zapamiętanie daty, odpisanie na wiadomość, wspólne planowanie, dotrzymanie obietnic. A to właśnie na poziomie tych drobnych działań ADHD bywa najbardziej widoczne.

Zaburzona pamięć robocza – trudność z pamiętaniem nawet ważnych spraw relacyjnych.
Prokrastynacja emocjonalna – odwlekanie trudnych rozmów, co może wyglądać na unikanie lub chłód.
Impulsywność komunikacyjna – mówienie bez filtra, czego potem się żałuje.

Nieregularność w okazywaniu troski nie oznacza jej braku. To oznaka systemu nerwowego, który czasem nie potrafi „dowieźć” tego, co czuje serce.

W tej dynamice ważne jest, by nie tylko osoba z ADHD brała odpowiedzialność za swoje wzorce, ale też by relacja była miejscem wspólnego rozumienia, a nie wzajemnego oceniania. W psychoterapii uczymy się, jak rozróżnić „nie chce” od „nie jeszcze umie” i jak nie brać wszystkiego do siebie, zachowując jednocześnie granice i szacunek do własnych potrzeb.

Co osoba z ADHD potrzebuje, by kochać zdrowo i bez lęku

Osoba z ADHD może kochać głęboko, ale aby ta miłość nie przypominała emocjonalnego rollercoastera, potrzebuje struktur wspierających, a nie ograniczających. Miłość nie powinna być dla niej polem ciągłego „naprawiania się” ani walki z własnym mózgiem. Wspólna relacja może stać się przestrzenią regulacji, jeśli obie strony będą świadome, z czym ADHD naprawdę się wiąże.

Bezpieczeństwo emocjonalne to nie luksus – to fundament

Dla osoby z ADHD bezpieczna relacja to taka, w której nie musi codziennie „zasługiwać na miłość” i nie jest oceniana przez pryzmat zapomnianej wiadomości czy nieodrobionych domowych obowiązków. Wrażliwość na krytykę (szczególnie w przypadku RSD) może prowadzić do wycofania, wybuchów złości lub samoponiżania. To nie znaczy, że osoba z ADHD nie powinna brać odpowiedzialności – ale wymaga to innego podejścia niż kara i ocena.

Partner lub partnerka mogą tu odegrać rolę kojącej obecności – nie przez pobłażliwość, ale przez zaciekawienie i empatyczne zrozumienie, co się właśnie dzieje w tej relacji.

Jasność i przewidywalność – język, który ADHD rozumie najlepiej

Paradoksalnie, chociaż wiele osób z ADHD wydaje się impulsywne i spontaniczne, ich mózg tęskni za strukturą i rytuałem. Chaos męczy – również ich samych. W relacjach warto więc stosować komunikaty, które są:

Konkretne, a nie domyślne – „Potrzebuję, żebyśmy spędzili razem godzinę bez telefonów” zamiast: „Czuję, że cię nie obchodzę”.
Przewidywalne – ustalenie rutyn (np. codzienny wspólny spacer), które dają poczucie zakotwiczenia.
Nieprzeładowane – zbyt dużo informacji naraz potrafi przytłoczyć i zablokować reakcję.

Osoby z ADHD często mają dobre intencje, ale słabą pamięć roboczą i trudność z zarządzaniem czasem. Pomocne są tu konkretne rytuały miłości – małe gesty powtarzane regularnie.

Akceptacja, nie pobłażliwość

To jedno z najtrudniejszych wyzwań w relacjach z osobą z ADHD. Partnerzy często wpadają w dwie skrajności: albo próbują kontrolować i „naprawiać”, albo rezygnują z własnych potrzeb, żeby nie dokładać stresu. Tymczasem zdrowa relacja polega na czymś innym:

Akceptacja oznacza rozumienie, jak działa ADHD – i oddzielanie zachowań od intencji.
Ale też wyznaczanie granic i mówienie: „To mnie rani, nawet jeśli nie było zamierzone.”

W gabinecie często pracujemy nad tym, jak utrzymać miłość i szacunek przy jednoczesnym odzyskaniu równowagi w relacji. Bo ADHD może być wyzwaniem, ale nie musi być więzieniem.

Jeśli masz poczucie, że ADHD wpływa na Twoją relację – niezależnie od tego, czy to Ty je masz, czy Twój partner – warto poszukać profesjonalnego wsparcia.

„Osoba z ADHD często kocha z całych sił, ale na swój sposób. Dla partnera kluczem nie jest ‘przypilnowanie’, tylko zrozumienie, że miłość nie zawsze wygląda tak, jak w filmach. Warto pytać nie tylko: ‘Czy mnie kochasz?’, ale też: ‘Jak mogę ci pomóc kochać mnie w sposób, który będzie dla nas obojga dobry?’”
– Agnieszka Malec diagnosta ADHD

Słowa Agnieszki Malec są jak lustro dla wielu osób – zarówno tych z ADHD, jak i ich bliskich. Bo to, co często nas rani, to nie sam objaw, ale nasza interpretacja tego objawu. Czy to brak miłości? Ignorancja? A może po prostu inny sposób przeżywania rzeczywistości, który dopiero uczymy się wspólnie tłumaczyć?

A gdyby to była inna definicja bliskości?

W relacji z osobą z ADHD warto zadawać sobie pytania, które nie szukają winnego, ale otwierają perspektywę:

Co naprawdę oznacza dla mnie obecność drugiej osoby?
Czy oczekuję miłości „po mojemu”, czy jestem gotów/gotowa poznać jej inny język?
Jakie granice chronią mnie – ale nie odcinają od drugiego człowieka?

ADHD nie musi być przeszkodą w bliskości – może być zaproszeniem do jej redefinicji. Wymaga to jednak świadomości, cierpliwości i narzędzi. Tych uczymy się w psychoterapii.

Nie jesteś w tym sam/a

Jeśli czytasz ten tekst i rozpoznajesz w nim siebie lub swoją relację – to ważny sygnał. Możesz z nim coś zrobić. Możesz przestać walczyć samodzielnie, a zacząć budować – z pomocą.

W Psycholodzy na Jutrzenki wspieramy osoby z ADHD i ich bliskich poprzez:

Diagnozę ADHD u dorosłych,
Terapię indywidualną dla osób z ADHD,
Grupy wsparcia ADHD w Warszawie.

To miejsce, w którym nie musisz już tłumaczyć się z tego, jak działa Twój umysł. Wystarczy, że pozwolisz sobie być zrozumianym.

Jak kocha osoba z ADHD?

ADHD nie jest przeszkodą w miłości. Ale może być wyzwaniem – zarówno dla osoby, która je ma, jak i dla jej partnera. Trudności z regulacją emocji, impulsywność, zapominalstwo czy huśtawki nastrojów to nie sygnały braku uczucia, lecz wyraz innego funkcjonowania układu nerwowego.

Zrozumienie ADHD jako neuroatypowości, a nie „trudnego charakteru”, pozwala przestać ranić się nawzajem interpretacjami i zacząć budować prawdziwą relację.

Psychoterapia to przestrzeń, w której:

Uczymy się rozpoznawać i regulować emocje, zanim one przejmą kontrolę.
Budujemy język porozumienia – z samym sobą i z partnerem.
Przywracamy relacji rytm i poczucie bezpieczeństwa, nawet jeśli wcześniej była pełna chaosu.

W gabinecie psychologicznym nie szukamy winnych. Szukamy znaczeń, zasobów i dróg do lepszego kontaktu – z sobą i z drugim człowiekiem.

Dlaczego warto się umówić?

Bo miłość w kontekście ADHD nie musi być dramatem. Może być procesem dojrzewania do siebie i do drugiego. W Psycholodzy na Jutrzenki pomagamy przełożyć neuroatypowość na język codziennego życia – nie po to, by ją „naprawiać”, ale by zrozumieć i wspólnie unieść.

Nie musisz być perfekcyjny, żeby być kochany. Ale możesz być bardziej zrozumiany – także przez siebie samego.

Przykłady gaslightingu pokazują, że przemoc emocjonalna nie zawsze krzyczy – czasem mówi: „kocham cię”. Słowa, które powinny przynosić ciepło i bezpieczeństwo, w relacji z osobą stosującą gaslighting mogą stać się narzędziem kontroli. Zamiast być wyrazem troski, zaczynają służyć unieważnianiu emocji, zastraszaniu lub utrzymywaniu ofiary w zależności emocjonalnej. Gaslighting to forma przemocy psychicznej, w której sprawca zniekształca rzeczywistość partnera – podważa jego wspomnienia, emocje i zdrowy osąd sytuacji. To subtelna manipulacja, która prowadzi do dezorientacji, lęku i wyuczonej bezradności.

…

Przykłady gaslightingu – gdy „kocham cię” staje się narzędziem kontroliDowiedz się więcej »

Gaslighting to nie jest jeden dramatyczny moment, który nagle zaburza beztroska sielankę. To proces, w którym czyjaś rzeczywistość zaczyna powoli rozpadać się pod wpływem słów partnera. A osoba, która tego doświadcza nawet nie jest w stanie oddać tego słowami. To tak wyrafinowana forma przemocy, że stopniowo łamie Cię na kawałki, a Ty nawet nie jesteś w stanie opowiedzieć kiedy to się wydarzyło.

Gaslighting nie zostawia siniaków, ale drobne pęknięcia, które codziennie rozbijają pewność siebie, zaufanie do własnych uczuć i myśli. To przemoc, która działa w ukryciu – przez podważanie, dezorientację, zawstydzanie.

Czym jest gaslighting w relacji partnerskiej – definicja i mechanizm działania

Gaslighting w związku to forma manipulacji emocjonalnej, w której jedna osoba stopniowo podważa rzeczywistość ofiary – jej wspomnienia, odczucia, ocenę sytuacji. Nie dzieje się to gwałtownie. Częściej przez drobne słowa: „źle pamiętasz”, „znowu przesadzasz”, „to twoja nadwrażliwość”. Z czasem ofiara zaczyna wątpić w to, co widzi i czuje.

Właśnie dlatego gaslighting jest tak niszczący. To nie jest jednorazowa przemoc psychiczna, ale długotrwały proces, w którym sprawca stosuje gaslighting, by przejąć kontrolę nad interpretacją świata. Ofiara zaczyna wierzyć, że problem leży w niej — w jej emocjach, charakterze i niestabilności.

W przeciwieństwie do otwartej agresji, ta forma przemocy emocjonalnej jest niewidzialna dla otoczenia. Na zewnątrz wszystko wygląda normalnie. W relacji jednak króluje poczucie winy, dezorientacja i coraz niższe poczucie własnej wartości jednej ze stron. Gaslighting w związkach niszczy nie tylko relację – niszczy zaufanie do samego siebie.

Różnice między gaslightingiem a innymi formami przemocy psychicznej

W gaslightingu nie chodzi tylko o zranienie czy podporządkowanie. Chodzi o podważenie poczucia rzeczywistości ofiary.

W innych formach przemocy psychicznej ofiara zwykle wie, że jest krzywdzona. Czuje strach, złość, bunt. W gaslightingu zaczyna wątpić w to, czy w ogóle ma prawo tak się czuć. Ofiara zaczyna wątpić w siebie, swoje reakcje, swoją pamięć. To właśnie ta utrata zaufania do własnego doświadczenia odróżnia gaslighting od zwykłej presji czy agresji słownej. Sprawca stosuje gaslighting w sposób pozornie spokojny. Często pod płaszczykiem troski, racjonalności, logiki. Mówi, że chce pomóc, że martwi się o zdrowie psychiczne partnera, że chce dobrze. Tymczasem podważa zdolność ofiary do samodzielnej oceny rzeczywistości, krok po kroku odbierając jej grunt pod nogami.

Jak gaslighting rozwija się w związku

Gaslighting rozwija się w relacji cicho, pod postacią zaangażowania, troski i intensywnej bliskości. To właśnie dlatego tak trudno go na początku rozpoznać.

Faza idealizacji: love bombing i tworzenie zależności

Na początku jest dużo uwagi, czułości, obietnic. Partner potrafi być niezwykle uważny, zaangażowany, skupiony tylko na jednej osobie. Padają ważne słowa, szybkie deklaracje, pojawia się poczucie wyjątkowej więzi. W tej fazie buduje się emocjonalna zależność, która później stanie się fundamentem manipulacji. Druga strona zaczyna myśleć: „skoro tak bardzo mnie kocha, to na pewno chce dobrze”.

Faza dezorientacji: podważanie uczuć i wmawianie „problemu” w psychice

Pojawiają się pierwsze sprzeczne komunikaty, drobne podważania, zawstydzające żarty. Kiedy ofiara reaguje niepokojem, słyszy, że „przesadza”, „źle to odbiera”, „znowu dramatyzuje”. Tak rodzi się chaos: ofiara zaczyna wierzyć, że to z nią jest coś nie tak, a nie z relacją.

Faza kontroli: izolacja ofiary i fałszywa troska

W ostatniej fazie kontrola staje się bardziej widoczna. Sprawca zaczyna ograniczać kontakty z innymi, podważa sens rozmów z bliskimi, przedstawia siebie jako jedyną osobę, która naprawdę rozumie. To wciąż bywa opakowane w troskę: „martwię się o ciebie”, „oni mają na ciebie zły wpływ”. Rzeczywistość ofiary coraz bardziej się zawęża, aż zostaje w niej głównie głos sprawcy.

Wiele z zachowań opisywanych w gaslightingu można powiązać z cechami narcystycznymi u sprawcy. Osoby z tendencjami narcystycznymi często nie potrafią przyjąć krytyki, mają silną potrzebę kontroli i głęboko wierzą w swoją nieomylność. W relacji koncentrują się na własnym obrazie, a nie na autentycznej bliskości. Gaslighting staje się wtedy narzędziem nie tylko dominacji, ale i ochrony własnego ego.

Jeśli chcesz zrozumieć więcej, przeczytaj:
➡️ Narcyzm – co to znaczy? Kompletny przewodnik od definicji po objawy
➡️ Narcystyczne zaburzenie osobowości – jak je rozpoznać i co to oznacza?

Co dzieje się z osobą wciągniętą w gaslighting

Na początku pojawia się niepokój. Potem coraz częściej także lęk, dezorientacja i wstyd — trudno jednak powiedzieć, skąd dokładnie się biorą. Sytuacja ofiary gaslightingu to stała niepewność: czy to, co czuję, jest uzasadnione? Czy nie przesadzam? Czy znowu czegoś źle nie rozumiem?

Z czasem ofiara zaczyna wątpić w siebie coraz głębiej. Traci zaufanie do własnych reakcji, decyzji, granic. Pojawia się niskie poczucie własnej wartości, poczucie winy i potrzeba ciągłego sprawdzania, czy ma prawo się tak czuć. To właśnie w tym miejscu gaslighting najbardziej rani, bo odbiera poczucie wewnętrznej stabilności.

Ciało reaguje szybciej niż myśli. U wielu osób pojawiają się zaburzenia psychosomatyczne: bezsenność, bóle brzucha, napięcie mięśni, kołatanie serca. Emocje nie mają gdzie się bezpiecznie zatrzymać, więc zapisują się w fizycznym zmęczeniu.

Ofiara gaslightingu coraz rzadziej ufa innym, ale jeszcze rzadziej sobie. A to sprawia, że wyjście z relacji staje się trudniejsze nie dlatego, że „brakuje siły”, ale dlatego, że brakuje pewności, co jest prawdą.

Gaslighting w „Domu dobrym” Wojciecha Smarzowskiego – przemoc emocjonalna za zasłoną miłości

„Dom dobry” pokazuje gaslighting nie jako serię gwałtownych scen, ale jako codzienność utkniętą w półsłówkach, spojrzeniach i drobnych przesunięciach granic. Tu nikt nie musi krzyczeć, żeby przejąć kontrolę. Wystarczy podważyć czyjeś emocje, ośmieszyć wątpliwości, wmówić nadwrażliwość. I robić to konsekwentnie.

To, co porusza najbardziej, to forma tej przemocy. Dom wygląda normalnie. Relacje z zewnątrz nie budzą podejrzeń. A jednak w środku rzeczywistość jednej osoby jest systematycznie podważana, aż zaczyna ona wierzyć bardziej w cudzą wersję świata niż w siebie.

Ten film nie opowiada tylko o jednej historii. Dla wielu widzów staje się bolesnym rozpoznaniem mechanizmu, który wcześniej był nienazwany — przemocy, która nie zostawia śladów na ciele, ale głęboko w psychice.

Jak zacząć wychodzić z gaslightingu

Wyjście z gaslightingu rzadko zaczyna się od jednej, wielkiej decyzji. Częściej od drobnego przesunięcia: od myśli „może jednak nie wszystko ze mną jest nie tak”. Pierwszym krokiem jest odzyskiwanie kontaktu z własną percepcją — zapisywanie rozmów, uczuć, sytuacji, które wcześniej rozpływały się w wątpliwościach. Nie po to, by komukolwiek coś udowodnić, ale po to, by znowu zacząć ufać sobie.

Bardzo ważne jest też wyjście z izolacji. Gaslighting działa najmocniej wtedy, gdy cała rzeczywistość ofiary opiera się na jednej relacji. Rozmowa z kimś z zewnątrz — przyjacielem, bliską osobą, terapeutą — często jest momentem, w którym zaczyna się powrót do własnych granic.

„Ludzie po doświadczeniu gaslightingu w związku bardzo często nie ufają już nawet własnym emocjom. W terapii zaczynamy od odbudowy tego najprostszego prawa: to, co czuję, ma znaczenie i nie musi być uzasadnione cudzą zgodą” — mówi Joanna Marszalska, psycholożka z zespołu Psycholodzy na Jutrzenki.

Psychoterapia dla ofiar gaslightingu polega na odbudowie poczucia tożsamości, granic i zaufania do siebie. To proces, w którym stopniowo odzyskuje się prawo do własnych emocji, myśli i decyzji. Czasem równolegle pojawia się też pytanie o dalsze trwanie w relacji. I to jest pytanie, na które nikt z zewnątrz nie powinien udzielać gotowej odpowiedzi — bo bezpieczeństwo, sens i tempo zmiany są zawsze sprawą bardzo indywidualną.

Jeśli masz wrażenie, że ten tekst opisuje coś bardzo bliskiego Twojemu doświadczeniu, nie musisz mierzyć się z tym w pojedynkę. Rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może być pierwszym miejscem, w którym odzyskuje się własny głos i poczucie realności.

Źródła:

Sweet, P. L. (2019). The Sociology of Gaslighting. American Sociological Review, 84(5), 851–875. https://www.asanet.org/wp-content/uploads/attach/journals/oct19asrfeature.pdf
Dickson, P., Birch, P., & Ireland, J. L. (2023). Gaslighting and its application to interpersonal violence. Journal of Criminological Research, Policy and Practice. https://www.researchgate.net/publication/367410194_Gaslighting_and_its_application_to_interpersonal_violence
Kukreja, P., & Pandey, J. (2023). Workplace gaslighting: Conceptualization, development, and validation of the Gaslighting at Work Questionnaire (GWQ). Frontiers in Psychology. https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2023.1099485/full
Romańczuk-Grącka, M. (2021). Gaslighting jako forma przemocy psychicznej. Studia Kryminologiczne i Penitencjarne. (tekst po polsku — dostępny online). https://czasopisma.uwm.edu.pl/index.php/sp/article/download/6614/5065/14348

Artykuł został przygotowany przez autorkę z wykształceniem psychologicznym, we współpracy z zespołem Psycholodzy na Jutrzenki.

Martyna Kunda

Psycholożka i specjalistka ds. marki. Absolwentka studiów podyplomowych z handlu zagranicznego, łączy wiedzę psychologiczną z doświadczeniem biznesowym zdobytym w różnych branżach. Obecnie wspiera firmy w budowaniu spójnej komunikacji i odkrywaniu autentycznego głosu marki, pomagając im łączyć wartości z efektywnością biznesową.

Przez długi czas narcyzm był słowem używanym nad wyrost. Mówiliśmy tak o człowieku zbyt pewnym i skupionym na sobie, zwyczajnie trudnym w relacjach. Dziś myślimy o nim w zupełnie innym kontekście. Narcyzm wybrzmiewa w rozmowach o przemocy emocjonalnej, o relacjach, które stopniowo odbierają poczucie własnej wartości, o domach, które na zewnątrz wyglądają na „dobre”, a w środku pełne są napięcia i lęku.

…

Narcystyczne zaburzenie osobowości a relacjeDowiedz się więcej »

Narcyzm to słowo, które zrobiło zawrotną karierę – pojawia się w rozmowach o byłych partnerach, politykach, przełożonych i influencerach. Używamy go często jako etykiety: „on to narcyz”, „ona myśli tylko o sobie”. Ale czy naprawdę rozumiemy, co to jest narcyzm? Czy chodzi tylko o egoizm i próżność – czy może o coś głębszego, bardziej ukrytego, czasem nawet bolesnego?

…

Narcyzm co to znaczy? Od definicji po objawyDowiedz się więcej »

Diagnozowanie ADHD u dorosłych to złożony proces, który wymaga kompleksowego podejścia i współpracy różnych specjalistów. Wiele osób żyje latami z nierozpoznanym zaburzeniem, zmagając się z trudnościami w pracy, relacjach i codziennym funkcjonowaniu, nie rozumiejąc ich prawdziwej przyczyny. Często dopiero w wieku dorosłym, gdy narastające obowiązki i złożoność życia ujawniają pełen obraz trudności, osoby te zaczynają szukać odpowiedzi na pytanie „dlaczego jest mi tak trudno?”. W niniejszym artykule przedstawiamy szczegółowy przewodnik, który krok po kroku wyjaśnia, jak przebiega proces diagnostyczny, kto diagnozuje ADHD u dorosłych, jakie testy na ADHD są wykorzystywane oraz jak wygląda skuteczne leczenie tego zaburzenia. Omówimy również, jak ADHD wpływa na codzienne życie dorosłych osób oraz jakie możliwości wsparcia oferuje nowoczesna psychologia i psychiatria.

…

Jak zdiagnozować ADHD u dorosłych – testy, rola psychoterapeuty oraz psychiatryDowiedz się więcej »

W codziennym życiu nieustannie wchodzimy w interakcje z innymi ludźmi. Dlatego umiejętność stawiania granic toksycznym osobom nie jest już luksusem — to konieczność. Toksyczne relacje mogą przybierać różne formy: od drobnych, lecz powtarzających się złośliwości, przez subtelną manipulację emocjonalną, aż po próby przejęcia kontroli nad naszym życiem. Ich destrukcyjny wpływ często ujawnia się dopiero po czasie, ale może prowadzić do poważnych konsekwencji psychicznych. Dlatego tak ważne jest, by nauczyć się je rozpoznawać i skutecznie się przed nimi chronić — zanim odbiorą nam spokój, energię i równowagę. Przeczytaj, jak to zrobić!

…

Jak stawiać granice toksycznym ludziom – skuteczne strategie ochrony psychicznejDowiedz się więcej »

Umiejętność rozpoznania toksycznych zachowań to nie tylko przydatna cecha — to tarcza ochronna dla naszej psychiki. Toksyczne jednostki często działają w sposób nieoczywisty: manipulują, nieustannie krytykują, a empatia? Dla nich to pojęcie zupełnie obce. Gdy już wiesz, jak rozpoznać toksyczną osobę, łatwiej dostrzec zagrożenie i — co ważniejsze — unikać relacji, które mogą cię wyniszczyć od środka. Takie zachowania łamią granice, wzbudzają lęk, poczucie winy, a czasem prowadzą do wypalenia emocjonalnego czy nawet depresji. Dlatego warto nauczyć się je identyfikować i skutecznie się przed nimi bronić, zanim przejmą kontrolę nad twoim życiem.

…

Toksyczne zachowania i typy osobowości – jak je rozpoznać?Dowiedz się więcej »

Pewnie nie raz słyszałeś, że „z ADHD się wyrasta”. To brzmi kojąco, bo obiecuje prostą ścieżkę — wystarczy dorosnąć. A jednak w wieku dorosłym wiele osób widzi coś innego: role się zmieniają, obowiązków przybywa, a występujące objawy ADHD nie znikają, tylko zmieniają formę. Według badań Sibleya i zespołu (2016), wskaźniki utrzymywania się objawów ADHD z dzieciństwa w dorosłości mogą sięgać od 5 % aż do 75 %, w zależności od zastosowanych kryteriów i metod oceny (Sibley et al., 2016; Sibley et al., 2021; Kessler et al., 2005). Nadpobudliwość potrafi się wyciszyć, ale trudności w koncentracji i trudności w organizacji dnia zostają jak cichy szum w tle. Dlatego bierzemy ten mit na warsztat: co naprawdę dzieje się z nami, gdy ADHD zaczyna splatać się z codziennością dorosłego życia?

…

Czy ADHD mija z wiekiem? Co mówią badania i jak wygląda leczenie w dorosłościDowiedz się więcej »

Czujesz w ciele napięcie, które trudno rozluźnić? Głowa jest przepełniona myślami, powieki ciężko opadają, a oddech staje się płytszy, jakby brakowało Ci przestrzeni? Każdy kolejny bodziec – wiadomość, prośba, zadanie – dociska Cię do granic wytrzymałości i czujesz narastające zmęczenie psychiczne. Tak objawia się przeciążenie psychiczne. To nie słabość ani brak kompetencji. To naturalna reakcją ludzkiego organizmu, który próbuje unieść więcej, niż pozwalają na to jego wewnętrzne zasoby. Skąd bierze się przeciążenie i czy można spojrzeć na nie, nie jako ciężkie wyzwanie, ale sygnał do zmiany? Wspólnie nazwijmy to, co dzieje się w Tobie, gdy świat staje się zbyt głośny i gubisz własny rytm.

…

Przeciążenie psychiczne – skąd się bierze i jak sobie z nim poradzić?Dowiedz się więcej »