Złość i regulacja emocji

Złość jest emocją niezwykle ważną i potrzebną, choć najczęściej traktujemy ją jak nieproszonego gościa, którego chcemy pozbyć się jak najszybciej. Trudno nam się dziwić, bo wyrażanie złości rzadko przychodzi w odpowiednim momencie. Pojawia się gdy trzeba dokończyć rozmowę, odebrać dziecko, odpowiedzieć na wiadomość albo zachować spokój, choć w środku wszystko już się gotuje. Przywykliśmy więc myśleć o niej jak o niewygodnym uczuciu, które trzeba stłumić albo szybko „rozładować”. Tymczasem to nie sama złość rani nasze otoczenie, ale sposób, w jaki pod jej wpływem reagujemy. Jak radzić sobie ze złością, zanim przejmie kontrolę nad tym, co robimy i mówimy? Przeczytaj nasz artykuł!

Złość przychodzi szybciej, niż zdążysz ją nazwać. Najpierw napina się szczęka, potem pojawia się myśl „to niesprawiedliwe”, a chwilę później słowa, których być może potem żałujesz. Albo odwrotnie: nic nie mówisz, uśmiechasz się grzecznie, a wieczorem boli Cię głowa i nie wiesz dlaczego. Obie reakcje mają to samo źródło i obie da się zrozumieć. Przeczytaj i dowiedz się więcej!

Z zewnątrz wszystko wygląda w porządku. Uśmiechasz się, jesteś uprzejmy, radzisz sobie z codziennością. W środku jednak coś ciągle uwiera. Nie zawsze umiesz to nazwać, ale czujesz, że nie jest tak, jak być powinno. Czasem to cichy głos podpowiadający: „Nie próbuj i tak Ci nie wyjdzie.” Uczucie, że lepiej się nie odzywać, nie wychylać. Potrzeba,

Myśląc o osobie, która ma problemy z agresją, najczęściej kojarzymy ją z przemocą impulsywną, gwałtowną i nieokiełzaną. Jednak to nie jest coś, co po prostu „wyskakuje” z człowieka bez powodu. Za każdym wybuchem czy chęcią rzucenia czymś o ścianę stoi głębszy powód niż chwilowy impuls. Ta historia zaczyna się znacznie wcześniej, niż nam się wydaje.

Jak kontrolować złość, by nie przejmowała nad nami kontroli? To uczucie, które najchętniej wyrzucilibyśmy ze swojego emocjonalnego repertuaru, bo wierzymy, że jego okazywanie świadczy o słabości. Słyszymy, że nie wypada się złościć, a gniew jest oznaką braku kontroli. W ten sposób uczymy się tłumić to, co w nas wrze – pokazując wszystkim wokół, że jesteśmy